دروصف حکیم ابوالقاسم فردوسی
کجاخفته ای ای بلند آفتاب؟ برون آی وبر فرق عالم بتاب
نه اندر خور توست روی زمین زجا خیز وبر چشم دوران نشین
زشهنامه گیتی پر آوازه شد جهان را کهن کرد و خود تازه شد
تو گفتی جهان کرده ام چون بهشت ازاین بیش تخم سخن کس نکشت
زجا خیز وبنگر کز ان تخم پاک چه گل ها دمیده است بر روی خاک
***
بزرگان پیشینه ی بی نشان زتو زنده شد نام دیرینشان
تو در جام جمشید کردی شراب توبر تخت کاووس بستی عقاب
اگر کاوه زآهن یکی توده بود جهانش به سوهان خود سوده بود
تو آب ابد دادی آن نام را زدودی از او زنگ ایام را
تهمتن نمک خوار خوان توبود به هر هفت خوان میهمان تو بود
تویی دود مان سخن را پدر به تو باز گردد نژاد هنر
